دلم بیابان میخواد و یک عالمه آسمان و یک بغل دلتنگی

دیگر صدای بغضم را قاصدک خبر نمی برد

فقط یه تصویر به ظاهر مهربان به جای گذاشتن کافی نیست

شرط حیاتم این نبوده و نیست

دیگر آسوده میمانم

آسوده تر از باد

بیابان دلم بدجوری سوزان است

همه عطشش رو احساس میکنند

 حتی خورشید با آن همه فاصله اش کم می آورد

و باد بهاری هم چاره اش نمیکند

باید رفت ...

 

 

 

 

 


 

نوشته شده توسط یه آسمونی در سه شنبه بیستم اسفند 1387 ساعت 10:28 موضوع | لینک ثابت